www.ellenrodenberg.nl

 

map

Het maken van een schilderij zie ik als een Blind Date.

Sleutel tot mijn manier van werken: improvisatie, ruimteverkenning, transformatie, context, gelijktijdigheid, intu´tie.

 

Ik beschouw een schilders doek als een lege ruimte waar ontmoetingen plaatsvinden. Er kunnen relaties uit ontstaan maar ook afwijzingen. Welke ruimte neem en geef je?

 

Improviseren

is een mogelijkheid om de ruimte te verkennen. Mijn hoofd, een volgelopen vat, heeft nieuwe ruimte nodig om opgeslagen gevoelservaringen, denkbeelden en buitenpersoonlijke invloeden in een kunstwerk te gieten.

Improvisatie is vertrouwen in de intu´tie die op het juiste moment met de juiste handelswijze aan komt zetten.

 

werkwijze

Aanvankelijk reageer ik op de handelingsgevolgen van het schilderen zelf.

Maar zodra een onbegrijpelijke schoonheid van lijn, vorm of kleur me raakt laat ik het proces naar het associatieve kantelen. Ook een vorm van intu´tie, is het zoeken in het beeld naar verschijnselen zoals vormen van pareidolie of het zien van scŔnes.

Ik schilder er enigszins naar toe zelfs. Maar het moet wel raadselachtig (ruimte gevend) blijven. Voor meerdere uitleggen vatbaar. Alsof het beeld een still van een transformatie is.

 

Nieuw werk en de context

De aanleiding voor nieuw werk kan verschillend zijn.

Nieuw werk maken met een tentoonstelling in het vooruitzicht kan op meerdere manieren tot nieuw materiaalgebruik leiden. Als de plek en de context onderzocht kan worden heeft dat mijn voorkeur. Zo is er na het project

FeMaler (Berlijn 2020) waar ik om praktische redenen met stucloper ben gaan werken, een heel nieuwe invalshoek in mijn werk ontstaan. Scenes die in vlekken hele verhalen kunnen oproepen bij mensen, opende voor mij een deur.

Het werk About the Key (2021) was het eerstvolgende wat ik na de ervaring met FeMaler maakte.

 

Oh, No Plan, So ů

Een andere manier van hoe ik met context omga, is een serie werk (Oh, No Plan, So ů) wat ontstaan is uit het idee dat wat er in het atelier staat te allen tijde ook als materiaal kan worden beschouwd. Dat kunnen dus ook schilderijen zijn die in het verleden in plannen hebben gepast maar die daarna werkeloos in het atelier rondhangen. Ik heb ze opnieuw aan het werk gezet. Dat wat ik aantrof op de doeken liet ik bepalend zijn voor hoe we samen verder zouden gaan.

Een voorbeeld hiervan is And The Title Walked Out (2010 2021) en Dress-in dress out (2023)

 

In dezelfde periode maakte ik Play me the Sun (uit de serie: Oh, No Plan, So ů )

Teruggrijpend op improvisatie maar met een concept en compositie als uitgangspunt.

Ik was nieuwsgierig of er een ander beeld tevoorschijn zou komen als ik vanuit een leeg doek zou starten. Hiervoor was een strategie nodig die weer ruimte gaf aan improvisatie en intu´tie. Die ruimte ontdekte ik in het schilderen in lagen.

Ik begon met de woorden OH NO PLAN SO elk op een eigen doek beeldvullend te schilderen. De 4 doeken voegde ik samen en door dicht op het doek te werken kon ik de letters Ĺvergetenĺ en de vormen anders gaan zien.

Vervolgens was ik ontevreden met de uitkomst en verschilderde ik het werk zoals de eerder besproken werkeloze doeken in het atelier.

 

Dus met of zonder concept werken is mij om het even. Het idee is de belangrijkste factor. Gelijktijdig is de weg van de uitvoer is de belangrijkste zoektocht.

 

Tekenen

Naast het schilderen ben ik in 2020 begonnen in een teken boek. De reden was wederom praktisch. Ik verblijf regelmatig in het bos, ver van het atelier.

Het boek (inmiddels 2) werd het mobiele materiaal en het bos leef en reflectie plek.

De linker pagina is schrijf ruimte en de rechter pagina is voor tekeningen.

Het schrijvend reflecteren werd regelmatig onderbroken met de vraag naar hoe de gedachtes te tekenen zouden zijn. En wat is dat eigenlijk; tekenen? En schrijven?

Inmiddels heeft het tekenen schrijven en schilderen me ook zelfstandige tekeningen doen maken. Een deel hiervan maak ik op zwaar papier welk net als de schilderijen uit het verleden, een leven binnen en buiten het atelier hebben gehad.

 

Erf 2023

 

 

(english version)

I see making a painting as a Blind Date.

Key to my way of working: improvisation, space exploration, transformation, context, simultaneity, intuition.

 

I see making a painting as a Blind Date.

Key to my way of working: improvisation, space exploration, transformation, context, simultaneity, intuition.

 

I consider a painter's canvas as an empty space where encounters take place. Relationships can arise from it but also rejections. What space do you give and take?

 

Improvising

is an opportunity to explore space. My head, a full vessel, needs new space to pour stored felt experiences, thought patterns and extra-personal influences into a work of art.

Improvisation is trusting the intuition that comes up with the right course of action at the right time.

 

working method

Initially, I respond to the action consequences of painting itself.

But as soon as an incomprehensible beauty of line, form or colour touches me, I let the process tilt toward the associative. Also a form of intuition, is the search in the image for phenomena such as forms of pareidolia or seeing scenes.

I paint somewhat toward it even. But it must remain enigmatic (giving space). Open to multiple explanations. As if the image is a still of a transformation.

 

New work and the context

The occasion for new work can be different.

Making new work with an exhibition in mind can lead to new use of materials in several ways. If the place and context can be explored that is my preference. For example, after the project

FeMaler (Berlin 2020) where I started working with white cardboard for practical reasons, a whole new angle in my work emerged. Scenes pop up and can evoke whole stories in peoples minds, this opened a door for me.

The work About the Key (2021) was the next thing I made after the experience with FeMaler.

 

Oh, No Plan, So ...

Another way of how I deal with context is a series of works (Oh, No Plan, So ...)

which originated from the idea that what is stored in the studio can also be considered material.

Thus, paintings that have fit into plans but then hung idly around in the studio have been put back to work. I let what I found on the canvases determine how we would move forward together.

An example of this is And the Title Walked Out (2010 2021).

 

And in the same period, I made Play me the Sun (from the series: Oh, No Plan, So ...)

Going back to improvisation but with a concept and composition as a starting point.

I was curious if a different image would emerge if I started from a blank canvas. This required a strategy that again gave room for improvisation and intuition. I discovered that space in painting in layers.

I began by painting the words OH NO PLAN SO each on its own canvas to fill the picture. I joined the 4 canvases together and by working close to the canvas I was able to "forget" the letters and see the shapes differently.

Then I was dissatisfied with the outcome and painted the work like the previously discussed workless canvases in the studio.

 

So working with or without a concept is all the same to me. The idea is the most important factor. Simultaneously, the path of execution is the main quest.

 

Drawing

In addition to painting, I started a drawing book in 2020. The reason was again practical. I regularly stay in the forest, far from the studio.

The book (now 2) became the mobile material and the forest a living and reflection place.

The left page is writing space and the right page is for drawings.

The writing reflection was frequently interrupted with the question of how to draw the thoughts. And what is that actually, drawing? And writing?

This year I also started to make drawings on single papers who have lived a live inside and outside the studio.

 

Erf 2023