Walk, listen, draw, I wonder
what will happen if I…
Same but Different-
Equinox to Equinox, 222 Lodge,
Hof, Dordrecht, March 25 2025
Performing: One hour
See all performances on video by Frans van
Lent:
https://222lodge.nl/index.php/category/equinox-to-equinox/
Wandel,
luister, teken - Ik vraag me af wat er gebeurt als ik…
Ik vraag me af hoe het is
om tijdens het tekenen in de tekening te zijn.
Ik begin de performance met wit kartonnen onderdelen aan te trekken,
stap met elk been in een cilinder vormig stuk karton,
maak een lange lijn rond mijn middel vast
met aan het einde een rode alarmknop, die ik achter me aansleep.
over mijn lichaam trek ik
als een tuniek een
rond buigend karton
Ik zet een witte kartonnen cilindervorm dwars over mijn hoofd.
Langzaam begint het bewegen. De alarmknop schuurt over de stenen.
Met in elke hand een zwarte viltstift van verschillende diktes
Luister ik naar de geluiden op het plein.
Ik reageer door met twee handen tegelijk te tekenen op het karton,
alsof ik op mijn tweede huid teken.
Een huid die indirecter voelt als mijn eigen huid.
Uit mijn ooghoek aan de linkerkant zie ik iemand
met een dunne korte boomstam in de armen,
Ze wandelt er al wiegend mee.
Ik wieg al tekenend even mee.
Achter me hoor ik iemand een gedicht voordragen.
Ik luister gericht en stem mijn tekenbeweging
op de klanken af.
Aan de rechterkant zie, hoor ik geritsel,
een kleurige papieren feestslinger.
De persoon raakt verstrikt in de slinger.
In de verte getik en gehamer.
Terwijl ik teken, draai ik mijn betekende
verpakte hoofd zo dat ik vanuit de open zijkant iets
kan zien.
Ik zie letters op palen.
Een voorbijganger vraagt of hij op de rode knop mag drukken.
Ik zeg ja.
Wat gebeurt er dan, vraagt hij.
Niemand die dat weet. zeg ik.
Hij drukt op de knop, en als in een reflex begin ik te tekenen.
Ik twijfel of ik hier niet had moeten ingrijpen.
Niet gaan tekenen.
Zijn jonge kinderen willen nu ook op de knop drukken.
Pas als ik een hart teken,
wil na de jongste de oudere zus ook.
Ik teken op afroep.
Ik twijfel over het wel of niet doen.
Nu nog steeds.
ENG
Walk, listen, draw – I wonder
what happens when I…
I wonder what it’s like
to be inside the drawing whilst drawing.
I begin the performance by putting on white
cardboard pieces,
stepping with each leg into a cylindrical piece
of cardboard,
fastening a long strip around my waist
with a red alarm button at the end, which I
drag behind me.
Over my body I pull
a curved piece of cardboard, like a tunic.
I place a white cylindrical piece of cardboard
across my head.
Slowly, movement begins. The alarm button
scrapes against the stones.
With a black felt-tip pen of varying
thicknesses in each hand,
I listen to the sounds in the square.
I respond by drawing on the cardboard with both
hands at once,
as if I were drawing on my second skin.
A skin that feels less direct than my own.
Out of the corner of my left eye, I see someone
holding a thin, short tree trunk in her arms;
she is walking along, rocking it gently.
I rock along with her for a moment whilst
drawing.
Behind me, I hear someone reciting a poem.
I listen intently and synchronise my drawing
movements
with the sounds.
To my right, I see and hear a rustling sound—
a colourful paper party bunting.
The person gets tangled up in it.
In the distance, tapping and hammering.
As I draw, I turn my drawn,
wrapped-up head so that I can see something
through the open side.
I see letters on poles.
A passer-by asks if he may press the red
button.
I say yes.
‘What happens then?’ he asks.
‘Nobody knows,’ I say.
He presses the button, and as if by reflex I
start drawing.
I wonder whether I should have intervened here.
Not to start drawing.
His young children now want to press the button
too.
Only when I draw a heart
does the older sister want to have a go after
the youngest.
I draw on demand.
I’m still unsure whether I should or shouldn’t.
Even now.