www.ellenrodenberg.nl

map

Performance in public space:

How did I get Here

By: Ellen Rodenberg

Equinox-Same but different

Stadhuisplein, Dordrecht

Performances 13:00-14:00 March 22, 2026

Zie alle deelnemers:

Photo’s by Nico Parleviet

https://222lodge.nl/index.php/2026/03/23/equinox-22-march-2026-2/

Video by Steef van Lent

https://222lodge.nl/index.php/2026/03/22/equinox-22-march-2026/

Video-still

Same but Different – Equinox to Equinox is een kortdurend performance festival dat plaats vond op zondag 22 maart 2026, van 13:00 tot 14:00 uur op het Stadhuisplein in Dordrecht.

Er was geen vastgesteld programma met opeenvolgende performances maar alles vond gelijktijdig plaats waarbij samenwerkingen spontaan kunnen ontstaan.

Deelnemers:

Engel P-Luck, Nico Parlevliet, Frans van Lent, Heinrich Obst and la Deuxelles, Ellen Rodenberg, Maarten Schepers, Steef van Lent, Marita Bullmann, ieke Trinks, Yvo van der Vat, Ienke Kastelein, Santiago Badt, Topp & Dubio.

Mijn performance ervaringen een dag later beschreven:

See for english below

How did I get Here

Ik pak 2 rollen met stukken kippengaas, takken en een bezem uit de roltas en hang een schort om. Het witte schort is beschilderd met zwarte mieren, in het midden staan er lijnen in envelop vorm met daarbinnen de woorden HOW DID WE GET HERE?

Ik rol het gaas uit en vervorm het tot een soort weerbarstige wolken. Ik steek de takken door de mazen van de gaasstukken

Met een bezem duw ik het zeskantig gaas voor me uit. het gaas schuurt over de klinkers van het plein. Een krassend geluid. Ik duw de stukken naar elkaar toe. Ze haken elkaar. Met de bezem probeer ik de constructie in de lucht te tillen en houdt het even vol. Iemand loopt langs met een waterlekkende laars en laat een spoor van druppels na. Ik laat de bezem met gaas en takken langzaam zakken naar de grond. De bezem trek ik uit het gaas en ik begin de gevallen waterdruppels uit elkaar te vegen. Een voorbijganger begroet me met "hallo". Ik zeg "hallo" terug. Wat doet u? Ik veeg haren aan de waterdruppels. ? ? Ik wijs naar de gehaarveegde druppels en zeg "Dat vind ik mooi". Oh, nu zie ik het. De vrouw loopt een stukje met me mee op, kijkend op terwijl ik veeg.

Ik kom al veeg duwend tegen het kippengaas met ingestoken takken weer tegen en veeg het geheel traag bewegend naar een lantaarnpaal, til het daar omhoog en beweeg net zolang tot ik voel dat het blijft haken aan een klein uitsteeksel. Voorzichtig trek ik de bezem terug. Ik vraag me af waarom ik dit doe en haal het gaas weer van de lantaarnpaal. Ik leun op de bezem waar het gaas in een soort grote wolk omheen hangt. Ik kijk om me heen.

Twee voorbijgangers begroeten me, ik groet terug. "Wat is hier gaande?" "Wat denkt u aan?" "Is dit een vereniging of zo?" "Nee, we zijn hier vanwege de equinox, iedereen reageert hierop op eigen wijze." "Hoe moet ik dit zien?" "Hoe ziet u?" "Iets met natuur en vervuiling? Maar wat is het?"

Het gesprek gaat nog even door, daarna nemen de vraagtekens afscheid.

Ik laat de grote metalen gaaswolk liggen en veeg een klein stuk voor me uit.

Ik hoor een stem die namen van landen opsomt en na iedere naam zie en hoor ik een deksel van een pan open en dicht gaan. "klenk" landsnaam "klonk".

Ik kijk naar het gaas. De zon zorgt voor een slagschaduw. Het gaas tekent scherp af op de stenen.

Ik moet ineens denken aan de vorm van de landen op een landkaart. Ik probeer de bezem zo te bewegen dat de schaduw van het gaas de omtrek van het uitgesproken land aanneemt.

Ik hoor de naam Suriname en stel me hoekig, rond voor, Zweden langwerpig, bij Thailand weet ik het niet.

Ik veeg en loop verder en kom iemand tegen die met een tak tegen een omgekeerde metalen kom tikt. Ik schaduw mijn gaas over de kom, we kijken allebei, we wachten. Daarna gaan we elk weer onze eigen weg.

Over de titel, de attributen en de performance:

How did I get here (title, after the Talking Heads, of the album: Once in a lifetime)

De tekst HOW DID WE GET HERE? op het schort vraagt aandacht voor de huidige crises situatie.

Het schort met envelop, tekst en mieren staat voor de taak die opruimers, herstellers, zorgers, bewust makers en rechtssystemen hebben van wat er veroorzaakt is (zoals rampen als gevolg van de klimaatcrisis en machtsmisbuikende politiek).

De mieren verwijzen naar de kracht-van-velen bij samenwerking.

Mieren werken samen om hun nest te verzorgen te voeden en te verdedigen. Ondertussen zijn zij aarde verluchtigers en voedsel verspreiders en leven in symbiose met andere organismen.

Het zeskantig metalen kippengaas, de bezem en takken, staan voor de bulldozer grofheid die veroorzakers (van vernietigingen door hebzucht en machtsmisbruik) gebruiken en de takken (botten) die in het gaas verstrikt zitten staan voor de natuur (wat we zelf ook zijn) in nood.

Het kippengaas staat voor het wereldnetwerk van verbonden systemen, structuren, transformerend door binnen en buiten de politiek werkende krachten.

De performer speelt de rol van het ongewisse, het onvoorspelbare. Wordt er gestuurd of wordt er niet gestuurd? Is de wil bestuurbaar? Wat wil de performer? Wat wil een mens?

Performen in de publieke ruimte betekent voor mij ruimte innemen met een betekenis (gevend aan het materiaal en handeling) en gericht op bewustwording waarmee ik direct en indirect in verbinding wil staan met al dan niet toevallige passanten.

ENG.

Performance in public space:

How did I get Here

By: Ellen Rodenberg

Equinox-Same but different

Stadhuisplein, Dordrecht

Performances 13:00-14:00 March 22, 2026

Same but Different – Equinox to Equinox is a short-term performance festival that took place on Sunday 22 March 2026, from 1 p.m. to 2 p.m. on Stadhuisplein in Dordrecht, the Netherlands.

There was no fixed programme with consecutive performances; instead, everything takes place simultaneously, allowing collaborations to arise spontaneously.

Participants:

Engel P- Luck, Nico Parlevliet, Frans van Lent, Heinrich Obst and la Deuxelles, Ellen Rodenberg, Maarten Schepers, Steef van Lent, Marita Bullmann, ieke Trinks, Yvo van der Vat, Ienke Kastelein, Santiago Badt, Topp & Dubio.

My experiences of the performance, described the following day:

I take two rolls of chicken mesh, some branches and a broom out of the wheeled bag and put on an apron. The white apron is painted with black ants; in the centre are envelope-shaped lines containing the words HOW DID WE GET HERE?

I unroll the netting and shape it into a sort of unruly cloud. I push the branches through the mesh of the netting pieces

With a broom, I push the hexagonal netting out in front of me. The netting scrapes across the paving stones of the square. A scratching sound. I push the pieces towards each other. They interlock. With the broom, I try to lift the constructed piece into the air and hold it there for a moment. Someone walks by with a leaky boot, leaving a trail of droplets behind. I slowly lower the broom, with the mesh and branches, back to the ground. I pull the broom out of the mesh and start sweeping the fallen water droplets apart. A passer-by greets me with “hello”. I say “hello” back. What are you doing? I’m sweeping hairs off the water droplets.?? I point to the hair-swept droplets and say, “I think that’s lovely”. Oh, now I see. The woman walks a short way alongside me, looking on as I sweep.

As I sweep, I come across the chicken mesh with woven-in branches again and, moving slowly, sweep the whole thing towards a lamppost, lift it up there and keep moving it until I feel it catch on a small protrusion. Carefully, I pull the broom back. I wonder why I’m doing this and take the netting off the lamppost again. I lean on the broom, with the netting hanging around it like a sort of large cloud. I look around me.

Two passers-by greet me; I respond. “What’s going on here?” “What do you think?” “Is this a club or something?” “No, we’re here because of the equinox; everyone reacts to it in their own way.” “How should I interpret this?” “How do you see it?” “Something to do with nature and pollution? But what is it?”

The conversation continues for a moment, then the questioners take their leave.

I leave the large metal mesh cloud where it is and sweep a small patch in front of me.

I hear a voice listing the names of countries, and after every name I see and hear a pan lid opening and closing. “Clink” country name “clink”.

I look at the mesh. The sun casts a sharp shadow. The mesh shadow contrasts sharply on the stones.

Suddenly, I am reminded of the shapes of countries on a map. I try to move the broom so that the shadow of the mesh takes on the outline of the country being named.

I hear the name Suriname and picture it as angular and round; Sweden as elongated; with Thailand, I’m not sure.

I sweep and walk on and come across someone tapping an upside-down metal bowl with a twig. I cast the shadow of my mesh over the bowl; we both watch, we wait. Then we each go our different ways.

About the title, the props and the performance:

How did I get here (title, after the Talking Heads’ album: Once in a Lifetime)

The text HOW DID WE GET HERE? on the apron draws attention to the current crisis.

The apron with the envelope, text and ants represents the task faced by cleaners, repairers, carers, awareness-raisers and legal systems in dealing with the consequences of what has been caused (such as disasters resulting from the climate crisis and politics that abuse power).

The ants refer to the strength of many when working together.

Ants work together to care for, feed and defend their nest. Meanwhile, they aerate the soil, distribute food and live in symbiosis with other organisms.

The hexagonal metal chicken wire, the broom and branches represent the bulldozer-like brutality employed by those responsible (for destruction caused by greed and abuse of power), whilst the branches (bones) entangled in the wire symbolise nature (of which we ourselves are a part) in distress.

The chicken wire represents the global network of interconnected systems and structures, transformed by forces operating both within and outside politics.

The performer plays the role of the unknown, the unpredictable. Are they being directed, or are they not? Is the will controllable? What does the performer want? What does a human want?

For me, performing in public space means occupying space with meaning (giving meaning to the material and the action)

and focusing on raising awareness, through which I wish to connect directly and indirectly with passers-by, whether by chance or not.

- Ellen Rodenberg -