Performance in public
space:
How did I get Here
By: Ellen Rodenberg
Performance Festival
Equinox to Equinox-Same but
different
Stadhuisplein, Dordrecht
Performances 13:00-14:00
March 22, 2026
Zie alle deelnemers:
Photo’s by Nico Parleviet
https://222lodge.nl/index.php/2026/03/23/equinox-22-march-2026-2/
Video by Steef van Lent
https://222lodge.nl/index.php/2026/03/22/equinox-22-march-2026/
Video-still
Same but Different – Equinox to Equinox
is een kortdurend performance festival
dat plaats vond op zondag 22 maart 2026,
van 13:00 tot 14:00 uur
op het Stadhuisplein in Dordrecht.
Er was geen vastgesteld programma met
opeenvolgende performances
maar alles vond gelijktijdig plaats
waarbij samenwerkingen spontaan kunnen ontstaan.
Deelnemers:
Engel P-Luck, Nico Parlevliet, Frans van
Lent, Heinrich Obst and la Deuxelles,
Ellen Rodenberg, Maarten Schepers, Steef
van Lent, Marita Bullmann, ieke Trinks,
Yvo van der Vat, Ienke Kastelein,
Santiago Badt, Topp & Dubio.
Mijn ervaringen beschreef ik een dag
later
See for english below
Ik pak 2 rollen met stukken kippengaas, takken
en een bezem uit de roltas en hang een schort om.
Het witte schort is beschilderd met zwarte mieren,
in het midden staan er lijnen in
envelop vorm
met daarbinnen de woorden HOW DID
WE GET HERE?
Ik rol het gaas uit en vervorm het tot een soort
weerbarstige wolken.
Ik steek de takken door de mazen van de gaasstukken
Met een bezem duw ik het zeskantig gaas voor me uit.
Het gaas schuurt over de klinkers van het plein.
Een krassend geluid. Ik duw de stukken naar elkaar toe.
Ze haken elkaar.
Met de bezem probeer ik de constructie in de lucht te
tillen en houdt het even vol.
Iemand loopt langs met een waterlekkende laars en laat
een spoor van druppels na.
Ik laat de bezem met gaas en takken langzaam zakken naar
de grond.
De bezem trek ik uit het gaas en ik begin de gevallen
waterdruppels uit elkaar te vegen.
Een voorbijganger begroet me met "hallo". Ik
zeg "hallo" terug. Wat doet u?
Ik veeg haren aan de waterdruppels.
? ? Ik wijs naar de gehaarveegde
druppels en zeg "Dat vind ik mooi".
Oh, nu zie ik het. De vrouw loopt een stukje met me mee
op, kijkend op terwijl ik veeg.
Ik kom al veeg duwend tegen het kippengaas met ingestoken
takken weer tegen
en veeg het geheel traag
bewegend naar een lantaarnpaal,
til het daar omhoog en beweeg net
zolang
tot ik voel dat het blijft haken
aan een klein uitsteeksel.
Voorzichtig trek ik de bezem terug. Ik vraag me af
waarom ik dit doe en haal het gaas
weer van de lantaarnpaal.
Ik leun op de bezem waar het gaas in een soort grote wolk
omheen hangt.
Ik kijk om me heen.
Twee voorbijgangers begroeten me, ik groet terug.
"Wat is hier gaande?"
"Wat denkt u aan?" "Is dit een vereniging
of zo?"
"Nee, we zijn hier vanwege de equinox, iedereen
reageert hierop op eigen wijze."
"Hoe moet ik dit zien?" "Hoe ziet u?"
Antwoord: "Iets met natuur en vervuiling? Maar wat
is het?"
Het gesprek gaat nog even door, daarna nemen de
vraagtekens afscheid.
De grote metalen gaaswolk Ik laat ik liggen en veeg een
klein stuk metaal gaas voor me uit.
Ik hoor een stem die namen van landen opsomt en na iedere
naam zie
en hoor ik een deksel van een
pan open en dicht gaan. "klenk" landsnaam
"klonk".
Van het gaas kijk ik naar de stenen. De zon zorgt voor netgetekende
slagschaduw.
Het gaas tekent scherp af op de stenen.
Dan denk ik ineens aan de vorm van de landen op een
landkaart.
Daarop beweeg ik de bezem zo te dat de schaduw van het
gaas
de omtrek van het uitgesproken
land aanneemt.
Ik hoor de naam Suriname en stel me hoekig, rond voor,
Zweden langwerpig,
bij Thailand weet ik het niet.
Vegend loop ik verder en kom iemand tegen
die met een tak tegen een
omgekeerde metalen kom tikt.
Ik schaduw mijn gaas over de kom, we kijken allebei,
we wachten. Daarna gaan we elk
weer onze eigen weg.
Achtergrond: titel, attributen en materialen, performing:
De
title: How did I get here
(titel van een nummer van the
Talking Heads, van het album: Once in a lifetime)
De tekst HOW DID WE GET HERE? geschreven op het
schort,
vraagt aandacht voor de huidige crises situatie.
WHAT
ARE WE DOING?
Het gaat allemaal over gewaarwording. En wat we veroorzaken. Denkt u ook
niet?
Het schort met envelop, tekst en mieren staat voor de taak die opruimers,
herstellers, zorgers, bewust
makers
en rechtssystemen hebben van wat er veroorzaakt is
(zoals rampen als gevolg van de klimaatcrisis en
machtsmisbuik).
De mieren verwijzen naar de kracht-van-velen bij samenwerking.
Mieren werken samen om hun nest te verzorgen te voeden en te verdedigen.
Ondertussen zijn zij aarde verluchtigers en
voedsel verspreiders
en leven in symbiose met andere organismen.
Het zeskantig metalen kippengaas, de bezem en takken,
Zie ik als de bulldozer-grofheid die veroorzakers
(van vernietigingen door hebzucht en
machtsmisbruik) gebruiken
en de takken (botten) die in het gaas verstrikt zitten
zie ik als natuur in nood
(wie veroorzaakt wat? En wat veroorzaakt iets voor
wie?)
Het kippengaas zie ik als het wereldnetwerk van verbonden systemen,
structuren, transformerend door op elkaar inwerkende
krachten.
De performer speelt de rol van het ongewisse, het onvoorspelbare.
Wordt er gestuurd of niet gestuurd?
Is de wil bestuurbaar? Wat wil de performer? Wat wil een mens?
Performen in de publieke ruimte betekent voor mij
ruimte innemen met een betekenis
(gevend aan materiaal en handeling)
en gericht op bewustwording
waarmee ik direct en indirect in verbinding wil
staan
met al dan niet toevallige passanten.
Soms lukt het soms niet.
English
Performance in public space:
How did I get Here
By: Ellen Rodenberg
Same
but Different – Equinox to Equinox is a short-term performance festival
that
took place on Sunday 22 March 2026,
from
1 p.m. to 2 p.m. on Stadhuisplein in Dordrecht, the
Netherlands.
There
was no fixed programme with consecutive performances;
instead,
everything takes place simultaneously,
allowing
collaborations to arise spontaneously.
Participants:
Engel
P- Luck, Nico Parlevliet, Frans van Lent, Heinrich
Obst and la Deuxelles,
Ellen Rodenberg, Maarten Schepers, Steef van Lent, Marita Bullmann,
ieke Trinks, Yvo van der Vat, Ienke
Kastelein, Santiago Badt, Topp
& Dubio.
My experiences of the performance, described the following
day:
I
take two rolls of chicken mesh,
some
branches and a broom out of the wheeled bag and put on an apron.
The
white apron is painted with black ants; in the centre are envelope-shaped lines
containing
the words HOW DID WE GET HERE?
I
unroll the netting and shape it into a sort of unruly cloud.
I
push the branches through the mesh of the netting pieces
With
a broom, I push the hexagonal netting out in front of me.
The
netting scrapes across the paving stones of the square. A scratching sound.
I
push the pieces towards each other. They interlock. With the broom,
I
try to lift the constructed piece into the air and hold it there for a moment.
Someone
walks by with a leaky boot, leaving a trail of droplets behind.
I
slowly lower the broom, with the mesh and branches, back to the ground.
I
pull the broom out of the mesh and start sweeping the fallen water droplets
apart.
A
passer-by greets me with “hello”. I say “hello” back. What are you doing?
I’m
sweeping hairs off the water droplets.
??
I point to the hair-swept droplets and say, “I think that’s lovely”.
“Oh,
now I see”. The woman walks a short way alongside me, looking on as I sweep.
As
I sweep, I come across the chicken mesh with woven-in branches again and,
moving
slowly, sweep the whole thing towards a lamppost,
lift
it up there and keep moving it until I feel it catch on a small protrusion.
Carefully,
I pull the broom back.
I
wonder why I’m doing this and take the netting off the lamppost again.
I
lean on the broom, with the netting hanging around it like a sort of large
cloud.
I
look around me.
Two
passers-by greet me; I respond. “What’s going on here?”
“What
do you think?”
“Is
this a club or something?” “No, we’re here because of the equinox;
everyone
reacts to it in their own way.”
“How should I interpret this?” “How do you see
it?”
“Something
to do with nature and pollution? But what is it?”
The
conversation continues for a moment, then the questioners take their leave.
I
leave the large metal mesh cloud where it is and sweep a small patch in front
of me.
I
hear a voice listing the names of countries, and after every name I see
and
hear a pan lid opening and closing.
“Clink”
country name “clink”.
I
look at the mesh. The sun casts a sharp shadow.
The
mesh shadow contrasts sharply on the stones.
Suddenly,
I am reminded of the shapes of countries on a map.
I
try to move the broom so that the shadow of the mesh
takes
on the outline of the country (on a map) being named.
I
hear the name Suriname and picture it as angular and round;
Sweden
as elongated; with Thailand, I’m not sure.
I
sweep and walk on and come across someone tapping
an
upside-down metal bowl with a twig.
I
cast the shadow of my mesh over the bowl;
we
both watch, we wait. Then we each go our different ways.
About
the title, the props and the performance:
Bacground: title, materials, performing:
How
did I get here
I
took this title of a song by the Talking Heads, from the album: Once in a
Lifetime
The
text ‘HOW DID WE GET HERE?’ on the apron draws attention to the current crisis.
WHAT
ARE WE DOING?
Is
is all about awaremess. Isn’t it?
The
apron with the envelope, text and ants represents the task facing those who
clean up,
repair,
care for, raise awareness and administer justice regarding what has been caused
(such
as disasters resulting from the climate crisis and
abuses
of power).
The
ants refer to the strength of numbers through cooperation.
Ants
work together to care for, feed and defend their nest.
Meanwhile,
they aerate the soil,
distribute
food and live in symbiosis with other organisms.
The
hexagonal metal chicken wire, the broom and branches
represent
the bulldozer-like brutality employed by those responsible
(for
destruction caused by greed and abuse of power), and the branches (bones)
entangled
in the wire I see as nature in distress
(who causes what? And what causes something for whom?)
I
see the chicken wire as the global network of interconnected systems,
structures,
transformed by interacting forces.
The
performer plays the role of the unknown, the unpredictable.
Is
there control or no control?
Is
the will controllable? What does the performer want? What does a human want?
For
me, performing in public space means occupying space with meaning
(giving
meaning to material and action)
Preparations
in the studio in The Haque 2026
-
Ellen Rodenberg
-