www.ellenrodenberg.nl

map

Performance in public space 20.9.26

Ellen Rodenberg

Title: Changing Position

Performance Festival

Equinox to Equinox-Same but different

Stadhuisplein, Dordrecht

All Performances 13:00-14:00 September 20, 2026

https://222lodge.nl/index.php/category/equinox-20-9-26/

photo:©Nico Parlevliet/222lodge.nl.

photo: Theun Okkerse

One-take 360-video of the full 60-minutes performance,

by Steef van Lent, © 222lodge.

Same but Different – Equinox to Equinox

is an international event of public actions for freedom for all.

It takes place simultaneously at numerous locations around the world.

During the Equinox (in March and September),

day and night are approximately equal in length everywhere in the world.

In the spirit of cosmic equality,

this event is an international connection of people acting together in public spaces.

Sharing time and space brings us closer together, as a temporary global community

to encourage non-violent expressions

in locally specific circumstances through performance.

Everybody is welcome to participate.

Same but Different – Equinox to Equinox is a short-term performance festival

that took place on Sunday 20 September 2026, from 1 p.m. to 2 p.m.

on Stadhuisplein in Dordrecht, the Netherlands.

There was no fixed program with consecutive performances;

instead, everything takes place simultaneously,

allowing collaborations to arise spontaneously.

Participants in Dordrecht (NL):
Engel Antonin P- Luck, Nico Parlevliet, Frans van Lent, Heinrich Obst, LL,

Ellen Rodenberg, Maarten Schepers, Kees Koomen, Steef van Lent,

Marita Bullmann, Yvo van der Vat, Theun Okkerse,

Performative Reading Club (Pum van de Koppel, Tingyi Jiang,

Miche O’higgins Theilmann), Ienke Kastelein, Topp & Dubio,

Philemon Mukarno.

Aides-Memoires to document ‘Changing Position’

See for English below

Wat ik me herinner van de uitvoering

van mijn performen heb ik hieronder opgeschreven.

Ik schreef alles wat ik me herinnerde voordat ik

de achteraf gekregen foto’s en video, goed had bekeken.

Helemaal zonder kennisneming van deze beeld-documentatie

is dit schrijven niet.

Maar ik heb een poging gedaan

om van binnen naar buiten te denken.

Zo lukt het misschien om herinnerde beeld-documentatie

buiten het schrijven te houden.

Daarom schrijf ik dit verhaal in de tegenwoordige tijd.

Ik probeerde tijdens het schrijven mijn ervaring

vanaf 13:00 uur chronologisch op te roepen.

Na het herinneringsschrijfsel

deel ik notities die me ook opvielen,

maar die ik niet in de tijd kan plaatsen.

Ik roep mijn geheugen op om naar 20 september om

13:00 uur te gaan

1

Met een boodschappentrolley loop ik

richting het Stadhuisplein van Dordrecht.

Ik kijk naar links

en vanuit een plantenbak met olijfboompje

word ik vriendelijk begroet door Philemon.

Ik hoor me hallo terug zeggen.

Terwijl ik het plein oploop zie ik

dat de onafgesproken groepschoreografie

traag op gang komt.

2

Bij een bankje pak ik een statief uit mijn tas.

Ik zie kinderen naast me en

beneden aan de trap staan

hengelen in de gracht.

Naast me staat Engel zich voor te bereiden.

We groeten elkaar.

Ik bind om een kalkwit masker een blauwe lap,

precies over gaten waar mensenogen horen.

Wordt dit de uitdrukking van mijn blinde andere ik?

Er komen meer associaties ‘naar boven’.

Blinde vlekken, ‘Vrouwe Justitia’ .

Het ‘blinde’ masker bind ik over

een ingevouwen paraplu.

Die zelf weer aan een selfiestick vastzit

die aan een oude microfoon standaard is getaped.

3

Engel stapt het plein op.

Ik loop met het statief-paraplu-masker construct,

richting de eerste van twee liggende leeuwen op, wat zijn het? ‘sokkels’

Ze voelen als enormiteiten en rijzen op hun ligbanken hoog boven me uit.

Ik merk dat het imponeergeweld

van het bombastische stadhuisgebouw

automatisch mijn ‘mute’ knop indrukt.

Leunend tegen de muur oogt mijn staaksel me spierwit masker,

nietig. Zelfs als ik maar twee passen achteruitstap

en op ooghoogte met de geblindoekte sta.

Ik zie ‘de jongens’ Topp&Dubio met krijt teksten schrijven

op de verticale kant van de traptreden.

4

Ik zoek een andere plek

en vraag me af hoe me te verhouden

tot het kollossale gebouw, het ruime

klinker plein en individuen die steeds van positie veranderen.

Hoewel ik ook zie dat waar de een een spoor maakt

de ander dat weer wist. Soms blijven de sporen.

Ik loop naar de andere kant van de trappen

en zet het zelf-construct tegen de muur onder de

andere stenen leeuw

en ga het inspiratie doek halen.

Terwijl ik heen en terug loop,

zie ik drie mensen op de grond zitten

waartussen ik iemand denk te herkennen,

Ze lezen elkaar voor uit boeken.

Er klinkt een gedempte mensstemmigheid.

Later klinkt het gemurmel als een soort gezang.

Het waait, het geluid golft.

Ik bind het laken met de twee latten vast

aan het samengestelde standpunt.

Ik besluit een nieuwe positie te zoeken.

5

Ik loop de trappen van het stadhuis op.

Ontzag-trappen met lok-treden.

Ik ben hier gevoelig voor merk ik.

Elke tree naar boven vergt moed en voelt beloftevol.

Alsof ik in een sprookje met goed einde wordt gelokt

met de koude douche van de werkelijkheid.

Hou vol, lijkt elke tree omhoog, te zeggen.

Hou vol, dan kom je ergens,

In wie z'n web?

Wil ik daar wel zijn?

6

Boven aan de trappen rijzen machtig grote deuren op.

Ze zijn dicht.

Je voelt je krimpen.

Ik vraag me af wat ik hier te zoeken heb.

Ik kan me niet herinneren wat ik bovenaan de trappen uitvoerde.

Even positioneerde ik het gemaskerde statief

in het midden tegen een muur halverwege de trappen.

Een halfslachtige poging.

Weer naar beneden lopend voelde ik een bevrijding,

Een ‘alles ligt weer open’

na zo’n doodlopend pad naar boven

te hebben verlaten.

7

Ik neem onder aan de trap een positie in en poseer.

Nico neemt een foto; ik voel ongemak

omdat ik merk dat ik een pose heb aangenomen

die aan iets ingestudeerds doen denken.

Een pose met een vastberaden uitstraling.

Het voelde sterk met zwakte bod tegelijk.

Ik loop een stukje verder.

8

Ik klap de drie poten van het statief uit

en zet het statief met het gezicht richting het plein, neer

Ik loop naar de bank bij de gracht en haal een campingstoel uit mijn tas.

Aan de kant van de plantenbakken en straatmeubilair klap ik de blauwe campingstoel uit

en zet het statief met opgebonden selfiestick,

ingevouwen paraplu met geblinddoekt masker ernaast.

Ik ga in de stoel zitten en kijk in mijn telefoon.

Dan kijk ik opzij, zie de drie lezende figuren

nog steeds in dezelfde positie zitten.

In voel een impuls om op te staan.

Ik loop naar hen toe en ga bij hen zitten,

Ik luister en kijk.

Ik probeer te voelen

of ik niet als indringer word gezien. Het lijkt van niet.

Ik hoor en zie iemand voorlezen maar kan me niet lang concentreren. *

9

Ik loop terug naar mijn stoel met metgezel

en maak het masker los. Ik haal ook de blindoek los.

Het masker klem ik aan de zitkant van de rugleuning.

Mijn zittende ‘blinde andere ik’ kijkt nu met lege ogen recht vooruit.

De armleuningen in een stand zoals aan de macht zijnde lieden

zich wel laten portretteren

10

Ik wil hiervan weg. Ik wil spelen met het inspiratiedoek* en de wind.

Om ‘haar’ niet met lege handen achter te laten klapte ik nu de paraplu open.

En als een pauw die zijn veren uitspreidt,

verschijnt er een samenstelling van kleurenfoto’s met

paarse heidevelden, vurig gekleurd herfstbos, eekhoorn, hert en zwijnen

die je naar men hoopt met de Nederlandse Veluwe zal associëren.

Ik rol het doek van het statief en hou de twee latten die aan

twee punten van het rechthoekige doek waren vastgezet, bij de uiteinden vast.

Ik houd met de stokken het doek omhoog, het doek vangt wind. Het bolt op.

Ik begin mijn spel met de wind en het doek.

Ik draaide het doek om zodat de tekst erop voor omstanders zichtbaar wordt.

Omkijkend zie ik dat de wind de ’hele Veluwe’ omverblaast.

Ik loop terug.

Ik zet het geheel van paraplu en statief, rechtop.

Als ik loslaat heeft de wind weer vat op de opengeklapte paraplu.

Ik wacht tot de wind gaat liggen.

Ik stuur met de latten de punten van het doek zo

dat het laken op de paraplu kan neerdalen.

Ik stap achteruit en kruis mijn met latten verlengde armen

Waardoor het inspiratie doek de ‘Veluwse landschappen’

beschermend kan omarmen.

11

Ik begin rond de paraplu te lopen terwijl ik de latten kruislings vasthoud.

Het geheel draait op het onderste statief mee als een kermiscarrousel.

Het rondlopen voelt als een bezweringsritueel waar ik niet in geloof.

Ik stop met dit ‘spel’.

Ik leg het langwerpige geheel in de armen

van de blauwe campingstoel,

de lege ogen kijken nietsziend naar niks.

De wind steekt weer op.

12

Ik loop met het wapperende laken het plein verder op.

Ik wil inspiratie opvangen en uitdelen.

In de hoek van het plein zie ik een groepje mensen

Ik hoor de Franse taal.

Zij vragen of ik Frans spreek

Un petit peu.

Wat gebeurt hier allemaal.

Waarom doet u/jullie dit?

Ik zeg dat iedereen die hier is zich op een eigen manier uitdrukt

En dat ze de taal van kunst hiervoor gebruiken.

Dan wijzen ze naar de tekst op de stadhuistrappen

Met hun vertaalprogramma op hun gsm komen ze er niet helemaal uit.

Ik vertaal met ze mee woord voor woord.

Bij het laatste woord ‘there’ knikken ze en zeggen gedag.

Wat zouden ze denken?

Ik voel me ontregeld. Ik zie twee mensen kijken.

Ik loop weg het plein op.

Ik wil niet nog een keer ‘ons’ uitleggen

en probeer weer wind in het inspiratiedoek te krijgen.

Het lukt.

13

Al lopend, soms achteruit,

draaiend om de wind zo gunstig mogelijk op te vangen,

zie ik soms wat flarden van beweging om me heen.

Ik zie Frans met een dik gekabeld touw rondlopen.

Hij lijkt een neerlegplan te volgen.

Ik draai me om en zie in een flits

dat de punt van mijn doek Engel raakt.

Ondertussen zie ik ook

een lange witte krijtkleurige streep over het plein.

Het personage van Philemon zit geknield halverwege de lijn,

Zijn naakte lichaam geheel ingesmeerd met hetzelfde krijtige witsel.

Ik beweeg het doek terwijl ik langzaam verder loop,

steeds verander ik van richting,

Ik wil de wind zo gunstig mogelijk in het doek vangen.

14

Op dit moment van schrijven

begin ik de chronologie in mijn herinnerende verhaal kwijt te raken.

Ik herinner me flarden.

Heinrich en LL zie ik in het begin verspreid over het plein bewegen.

Heinrich, met een stok met een krijt aan het eind

maakt sierlijke lijnen op het plein. Krullen.

Een dans? LL zag ik ook met een stok.

Pas later zag ik dat ze de krijt lijn volgde

en deze wiste waarna ze een waterspoor

achter liet.

De figuur met donkere zonnebril in een crèmig wit pak

kwam ik overal tegen.

Hij liep met straffe pas onverstoorbaar een eigen route over het plein.

De Performative Reading Club kwam ik,

als om elkaar heen dartelende vlinders

steeds op een andere plek op het plein tegen,

alsmaar in een boek kijkend,

lezend in naar mijn idee onmogelijke houdingen.

Het lezen is enkel aanleiding om samen te spelen, denk ik.

Ik hoorde iemand praten over het opvallende blauw wat Ienke bij zich droeg.

15

14:00 De klok van het stadhuis slaat twee uur.

Ik moet aan een net afgelopen toneelstuk denken

waar de toneelspelers na het sluiten van het toneeldoek

met elkaar hun ontspanning delen.

Ik kom Maarten met (in) een ander hoofdstuk tegen.

Hij draagt over zijn hoofd een soort rondplatpuntig lichaam.

Transformeert het ene wezen langzamerhand in het andere?

Lange glimmende zilverfolie tentakels deinen

als een zeewezen onder water.

Voetnoten

*

Het inspiratie laken bevat 16 circelvormige kleur vlekken.

Dit doek heb ik eerder in de performance Stage Arousal (een video van EX-MÊKH 2021) gebruikt.

Voor deze equinox editie wilde ik het doek als iets tussen banner en spandoek zien.

Het laken kan een inspiratie doek in wording zijn.

De teksten hierop op dit moment:

Wie zijn wij morgen, gedichten van Babs Gons. schrijf, schrijf, schrijf, write, write, write.

Op de blauwe vlek: Misschien wisten zij alles, verhalen van Toon Tellegen.

Op de oranje vlek: Gaat het nog door?

En op de oker vlek: My inspiration, and yours?

Anoek Nuyens; boek en theater, ‘Beste mensen’.

Maria Zambrano – 1909-1991- leven – denken - schrijven.

Rechts onder: Aides-Mémoires

*

Na afloop vertelde de Performative Reading Club me dat ik net erbij kwam terwijl het meest

saaie stuk werd voorgelezen. Ik heb geantwoord

dat me dat niet zoveel uitmaakte, dat ik me gewaar was van de sfeer

waarin ik zat en dat die goed voelde.

Dat het geluid van het ritme en geluid van de voorlezende stem,

een rustgevende uitwerking op me had.

En ik wilde dat ze weten dat ik weer wegging niet uit desinteresse maar

omdat ik weer verder moest met mijn ‘blinde ik’ en mijn plan.

ENG

Aides-Memoires to document ‘Changing Position’

What I remember of the performance

of my piece is set out below.

I wrote down everything I could remember before I

had properly looked at the photos and video I received afterwards.

This text is not written

entirely without reference to this visual documentation.

But I have made an attempt

to think from the inside out.

In this way, I might manage to keep the visual documentation I recall

out of the writing.

That is why I am writing this story in the present tense.

Whilst writing, I tried to recall my experience

chronologically, starting from 13:00.

After the memory writing,

I am sharing notes that also caught my attention,

but which I cannot place in time.

I try to think back to 20 September at

pm

1

Pushing a shopping trolley, I walk

towards Stadhuisplein in Dordrecht.

I look to my left

and, from a plant pot containing a small olive tree,

I am greeted warmly by Philemon.

I hear myself say ‘hello’ in response.

As I walk onto the square, I see

that the unspoken group choreography

is slowly getting underway.

2

By a bench, I take a tripod out of my bag.

I see children next to me and at the bottom of the steps

fishing in the canal.

Next to me, Engel is getting ready.

We exchange greetings.

I tie a blue cloth around a chalk-white mask,

exactly over the holes where human eyes should be.

Will this be the expression of my blind other self?

More associations rise to the surface.

Blind spots, ‘Lady Justice’.

I tie the ‘blind’ mask over

a folded-up umbrella.

Which, in turn, is attached to a selfie stick

that’s been taped to an old microphone stand.

3

Engel steps onto the square.

I walk with the tripod-umbrella-mask contraption,

heading towards the first of two reclining lions – what are they? ‘pedestals’

They feel like monstrosities and tower high above me on their loungers.

I notice that the overwhelming grandeur

of the bombastic town hall building

automatically presses my ‘mute’ button.

Leaning against the wall, my contraption with its stark white mask

looks insignificant. Even when I take just two steps back and stand at eye level with the blindfolded figure.

I see ‘the boys’ Topp&Dubio writing texts in chalk

on the vertical sides of the steps.

4

I look for another spot

and wonder how to relate

to the colossal building, the spacious

brick square and individuals who are constantly changing position.

Although I also see that where one leaves a mark,

another erases it. Sometimes the marks remain.

I walk to the other side of the stairs

and lean the self-construct against the wall beneath the

other stone lion

and go to fetch the inspiration sheet.

As I walk back and forth,

I see three people sitting on the ground,

among whom I think I recognise someone.

They are reading aloud to one another from books.

There is a muffled murmur of human voices.

Later, the murmur sounds like a kind of chant.

The wind is blowing; the sound ripples.

I tie the sheet, with the two slats,

to the assembled structure.

I decide to look for a different position.

5

I walk up the steps of the town hall.

Impressive steps with tempting treads.

I realise I’m sensitive to this.

Every step upwards requires courage and feels full of promise.

As if, in a fairy tale with a happy ending, I am being lured by the cold shower of reality.

‘Hang in there,’ every step upwards seems to say.

‘Hang in there, and you’ll get somewhere,’

In whose web?

Do I really want to be there?

6

At the top of the stairs, mighty doors rise up.

They are closed.

You feel yourself shrink.

I wonder what I’m doing here.

I can’t remember what I was doing at the top of the stairs.

For a moment, I positioned the masked tripod

in the middle, against a wall halfway up the stairs.

A half-hearted attempt.

Walking back down, I felt a sense of liberation,

A feeling that ‘everything is open again’ after leaving

that dead-end path leading upwards.

7

I take up a position at the bottom of the stairs and strike a pose.

Nico takes a photo; I feel uncomfortable

because I realise I’ve struck a pose

that looks a bit rehearsed.

A pose with a resolute air about it.

It felt powerful yet futile at the same time.

8

I unfold the three legs of the tripod

and set it down, facing the square.

I walk to the bench by the canal and take a camping chair out of my bag.

Next to the planted boxes and street furniture, I unfold the blue camping chair

and place the tripod with the attached selfie stick,

alongside a folded umbrella with a blindfolded mask.

I sit down in the chair and look at my phone.

Then I glance to the side and see the three figures reading,

still sitting in the same position.

I feel an urge to stand up.

I walk over to them and sit down beside them,

I listen and watch.

I try to sense

whether I’m being seen as an intruder. It doesn’t seem so.

I hear and see someone reading aloud but can’t concentrate for long. *

9

I walk back to my chair with my companion

and unfasten the mask. I also remove the blindfold.

I clip the mask to the seat side of the seat back.

My seated ‘blind other self’ now stares straight ahead with empty eyes.

The armrests are positioned as if people in power

were having their portrait painted

10

I want to get away from this.

I want to play with the inspiration sheet* and the wind.

So as not to leave ‘her’ empty-handed, I opened the umbrella.

And like a peacock spreading its tail,

a collage of colour photographs appears, featuring

purple fields of heather, a fiery autumn forest, a squirrel, a deer and wild boar

which, people hope, you will associate with the Dutch Veluwe.

I roll the canvas off the tripod and hold the two slats that were

secured at two points of the rectangular canvas by their ends.

I hold the canvas up with the sticks, and it catches the wind. It balloons out.

I begin my playful interaction with the wind and the sheet.

I turn the sheet so that the text on it becomes visible to passers-by.

Looking back, I see that the wind is blowing the ‘whole of the Veluwe’ upside down.

I walk back.

I put the umbrella and tripod upright.

When I let go, the wind takes hold of the open umbrella again.

I wait for the wind to calm down.

I use the slats to guide the corners of the cloth so

that the sheet can settle onto the umbrella.

I step back and cross my arms, extended by the slats,

allowing the ‘inspiration cloth’ to protectively

envelop the ‘Veluwe landscapes’.

11

I begin to walk round the umbrella whilst holding the slats crosswise.

The whole structure rotates on the lower tripod like a funfair carousel.

Walking round feels like an occult ritual I don’t believe in.

I stop this ‘game’.

I place the elongated structure in the arms

of the blue camping chair,

its empty eyes staring blankly at nothing.

The wind picks up again.

12

I walk further into the square with the fluttering sheet.

I want to gather and share inspiration.

In the corner of the square I see a small group of people.

I hear them speaking French.

They ask if I speak French.

Un petit peu.

What is going on here?

Why are you doing this?

I tell them that everyone here is expressing themselves in their own way

and that they’re using an art language to do so.

Then they point to the text on the town hall steps.

They can’t quite make sense of it using the translation app on their mobile.

I help them translate it word for word.

At the last word, ‘there’, they nod and say goodbye.

What might they be thinking?

I feel unsettled. I see two people watching.

I walk away onto the square.

I don’t want to explain ‘us’ all over again

and try to get some wind back into the inspiration piece.

It works.

13

As I walk, sometimes backwards,

turning to catch the wind as favourably as possible,

I sometimes see glimpses of movement around me.

I see Frans walking around with a thick, rope.

He seems to be following a planned route.

I turn round and see in a flash

that the tip of my canvas is touching Engel.

Meanwhile, I also see

a long, white, chalk-coloured streak across the square.

The figure of Philemon is kneeling halfway along the line,

his naked body completely smeared with the same chalky white substance.

I move the canvas as I walk slowly on,

constantly changing direction,

I want to catch the wind in the sheet as favourably as possible.

14

As I write this,

I’m starting to lose track of the chronology in my remembered story.

I remember fragments.

At the start, I see Heinrich and LL moving about the square.

Heinrich, with a stick with a piece of chalk at the end,

is drawing graceful lines on the square. Curls.

A dance? I also saw LL with a stick.

It was only later that I realised she was following the chalk line

and erasing it, after which she left a trail

of water behind her.

I kept coming across the figure in dark sunglasses and a creamy white suit

everywhere.

He walked with a firm step, undisturbed, following his own route across the square.

I kept coming across the Performative Reading Club,

like butterflies dancing around one another,

always in a different spot on the square,

constantly looking at a book,

reading in what I thought were impossible positions.

Reading is merely a prelude to playing together, I think.

I heard someone talking about the striking blue that Ienke was wearing.

15

14:00 The town hall clock strikes two.

I’m reminded of a play that has just ended

in which the actors, after the curtain has fallen,

share a moment of relaxation together.

I bump into Maarten in (or as) a different chapter.

He’s wearing a sort of round, flat-topped object over his head.

Is one creature gradually transforming into another?

Long, shimmering silver-foil tentacles undulate like a sea creature underwater.